Over loslaten en vertrouwen

Leen, mijn meest dichte collega, en steun en toeverlaat op het werk, heeft het vanop afstand aanschouwd: elke week (ondertussen 9 weken lang) overlegden we over hoe het met me ging en wat de planning zou zijn voor mijn projecten. 9 weken aan een stuk hadden we hetzelfde gesprek. Ik zei telkens: ‘We schuiven een aantal zaken nog een week op en kijken daarna verder’. Met haar ongelooflijke geduld en subtiele vragen liet ze me verstaan dat we niet eeuwig zouden kunnen verschuiven. Maar dat loslaatproces nam toch wat tijd in beslag 🙂

Uiteindelijk loslaten

De kalender geeft 16 april aan, meer dan 2 maanden na mijn eerste oogartsbezoek. Ik word voor de tweede keer opgenomen in het ziekenhuis. En uiteindelijk is het zover… Het acceptatiemoment… Het is er… Accepteren dat tegenstand bieden geen optie meer is. Aanvaarden dat ik even enkel ruimte kan maken voor mezelf op dit moment. Vertrouwen hebben in dokters die deze situatie hopelijk kunnen oplossen. Berusten in het feit dat mijn lichaam het gevecht zal voeren. Toelaten dat ‘het is wat het is’.

Geen eenvoudige oefening voor iemand die altijd ‘in beweging‘ wil zijn. Wie me goed kent, weet dat ik graag veel energie in mijn werk steek. Maar goed, tijd om dat werk los te laten dus. En eigenlijk is er er altijd heel wat om los te laten, toch? Zowel in dit Acanthamoeba-proces, als heel de tijd doorheen het leven. Soms is het nodig om gewoontes of emoties los te laten, soms vinden we het moeilijk om afstand te doen van ons werk of een partner. Ieder van ons staat regelmatig voor situaties waarin loslaten (en vertrouwen hebben) nodig is en vaak ook moeilijk is.

Ik kijk er zo naar: loslaten kan extra kracht en energie geven. Het zorgt er immers voor dat je ruimte creëert voor andere dingen. Bovendien wil het ook niet zeggen dat je je engagement opgeeft. Voor mij is het in deze situatie vooral belangrijk om zaken ‘anders te gaan vasthouden‘. Het is niet omdat ik mijn dagelijkse operationele opdrachten door anderen heb laten opnemen, dat ik geen sparringpartner of strategisch denker kan blijven.

Vertrouwen in wat komt

In al die weken heb ik heel hard geworsteld met het hebben van vertrouwen op vlak van genezing. Ik geef het toe. De artsen gaven me (bewust) ook weinig perspectief. Nu nog steeds is het zeer onduidelijk wanneer mijn oog beter zal zijn. En op de momenten in het ziekenhuis, waarop ik veel pijn had en me heel ziek voelde, stond dat vertrouwen regelmatig wankel. Waar zou het naartoe gaan met mijn oog? Wanneer zal dit afgelopen zijn? Komt het nog wel goed?

De situatie van veel alleen zijn en weinig entertainmentmogelijkheden te hebben, nodigt uit tot heel wat zelfreflectie. Ik leerde in de voorbije weken opnieuw om bewust om te gaan met het vertrouwen dat ik heb in mezelf. Want uiteindelijk is dat alles wat we nodig hebben: vertrouwen in onszelf. Dat je díe dingen doet die nodig zijn om doorheen een moeilijke periode te raken. Dat je buikgevoel vaak goede signalen geeft als het gaat om gezondheid en behandelingen. Want je hebt vaardigheden en ervaringen die je misschien al wel heel je leven succesvol gebruikt, en die kan je ook in moeilijkere momenten inzetten, ook al heb je niet alle kennis of zie je het einde nog niet.

En wat mijn werk betreft: ook daar heb ik vertrouwen in mijn eigen aanvoelen dat anderen het zeker evenwaardig kunnen opvolgen. En ik moet wel eerlijk zeggen, ons team staat als een rots, dat maakt het zeker makkelijker. De lastige Coronamaanden hebben dat bevestigd. En deze situatie bevestigt dat opnieuw. Ik heb collega’s die flexibel zijn, die verantwoordelijkheid opnemen, die hulp aanbieden, die me zelfs verwennen met geschenkjes, ondanks de drukke en speciale dagen waar ze ieder van hen de voorbije maanden doorgingen.

Ik prijs me gelukkig, als bedrijfsleider, dat ook dat ‘is wat het is’.

2 gedachten over “Over loslaten en vertrouwen

  1. Lieve Els,

    Het proces van loslaten is niet gemakkelijk, ik ervaar dit ook, al is de achtergrond van mijn verhaal van een andere orde. En ik denk dat het voor actieve, oplossingsgerichte mensen (en daar reken ik ons beide onder) wellicht nog meer vergt. Loslaten is verlies voelen en het aanvaarden, ook al doet het pijn. Het is actie laten varen waardoor er een stukje spiritualiteit binnen kan komen om te helen.
    Je kreeg dan wel een dreun van het lot, ik merk toch de Els-spirit in jouw schrijfsels. Neen, die oogziekte met de lelijke naam, zal de levenslust in jouw dna niet klein krijgen.
    Het ga je goed, Els-met-de-gulle-lach x

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: